عناوین الاحکام؛ ترجمه وشرح متن لمعه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٥١ - ايجاب و قبول در متعه و پارهاى از احكام آن

ترجمه:

ايجاب و قبول در متعه و پاره‌اى از احكام آن‌

ايجاب نكاح متعه همچون نكاح دائم بوده و قبولش نيز نظير قبول آن مى‌باشد و تنها امرى كه در اينجا زائد بر نكاح دائم است آنكه مدّت و مهر را در اين قسم از نكاح بايد ذكر نمايند.

الف: حكم نكاح متعه در تمام آنچه گذشت مانند نكاح دائم است مگر احكامى كه استثناءا در متعه بوده و در نكاح دائم نمى‌باشند. ب: از حيث قلّت و كثرت اندازه‌اى براى مهر معيّن نشده است.

ج: و همچنين مدّت متعه اندازه‌اى نداشته بلكه زن و مرد مى‌توانند مدّت آنرا بهر مقدارى كه بخواهند قرار دهند.

د: اگر مرد مدّت نكاح متعه را پيش از آنكه با زن هم بستر شود بوى ببخشد نصف مهرى كه تعيين كرده‌اند به عهده‌اش مى‌آيد كه بايد به زن بپردازد.

ه: اگر زن مقدارى از مدّت متعه را ضايع نمود و خود را در آن وقت در اختيار شوهر قرار نداد مرد مى‌تواند مدّت را تقاص كند. [١]

و: اگر در متن عقد متعه نامى از مدّت نبردند بين فقهاء اختلاف بوده و دو نظريه وجود دارد:

١- عقد منقطع به دائم منقلب مى‌شود.

٢- اساسا عقد باطل است.

ز: اگر بعدا فساد و بطلان عقد معلوم شد در صورتى كه پس از دخول و هم‌بستر شدن باشد مرد ملزم است كه مهر المثل را بپردازد.

ح: بر مرد جائز است منى را از زن عزل كرده و در رحم او نريزد اگر چه در ضمن عقد متعه اين معنا را شرط نكرده باشند ولى فرزندى كه از زن متولّد مى‌شود ملحق به مرد بوده اگر چه عزل نموده باشد.

[١] نحوه تقاص اين طور است كه بهمان نسبتى كه زن مدّت را ضايع كرده مرد مى‌تواند از مهريه‌اش كسر كند مثلا اگر ثلث مدّت را ضايع نمود و نزد مرد نيامد مرد نيز مى‌تواند ثلث مهريه تعيين شده را به او ندهد.